Stiven Shpendi ishte heroi i Empolit në barazimin 2-2 përballë Monzës. Ajo pikë e marrë në transfertë në minutën e 91-të të sfidës, shpëtoi skuadrën e Empolit nga rënia në Serie C.
Pas këtij dueli, protagonisti absolut ka folur para mediave. Shqiptari Stiven Shpendi është shfaqur mjaft i lumtur për ndihmën e madhe që i dha skuadrës së tij, teksa ndalet edhe tek aspekti personal, për sezonin që po lëmë pas.
Çfarë emocionesh, çfarë ndjenjash për këtë mbijetesë të arritur kështu?
Ishte vërtet një mbijetesë e pabesueshme, ndjemë emocione shumë të forta. Luftuam kaq shumë për të arritur këtë qëllim, dhe arritja kështu na bën vetëm të festojmë në maksimum, me lumturinë më të madhe.
A mund të na tregosh pak edhe se si shkoi festimi në dhomën e zhveshjes?
Festimi po shkon vërtet mirë, po festojmë si të çmendur në dhomën e zhveshjes sepse vuajtëm shumë, siç thashë më parë. Dhe edhe tani, pas kësaj interviste, do të vazhdoj të festoj me ta sepse e meritojmë. Të gjithë këta shokë skuadre e meritojnë për sa shumë kemi vuajtur këtë vit.
Çfarë mendoni se bëri ndryshimin në gjetjen e energjisë, forcës, zgjidhjeve për të dalë nga një situatë e vështirë?
Jo. Ishte padyshim thelbësore që biseduam me njëri-tjetrin kaq shumë herë për të arritur në një pikë ku i dhamë vërtet njëri-tjetrit forcën, të gjithë së bashku. Gjë që donim të bënim, të luanim si ekip, jo si individë. Të ndihmonim vërtet njëri-tjetrin në këtë. Kjo bëri ndryshimin në këto ndeshje finale, dhe ne dhamë gjithçka.
Shënuat 15 gola. Çfarë mësoni nga ky sezon?
Jam vërtet shumë i lumtur me sezonin tim për sa i përket shënimit të golave, dhe pastaj sigurisht shënimi i këtyre dy golave sot pasi bëra gabime javën e kaluar ishte pikërisht ajo që doja. Sepse gjithë javën kam punuar për të rifituar përgjegjësinë për këtë ndeshje, pas gabimeve të mia, dhe nuk mund të kisha kërkuar asgjë më të mirë.
Cila ishte gjëja e fundit që ju shkoi ndërmend kur e patë topin të shkonte në portë?
Epo, gjëja e parë që mendova ishte nëse do të kishim qenë të sigurt me këtë gol, sinqerisht. Po pyesja veten nëse ishte një vendim për pozicion jashtë loje. Nuk e di. Sapo gjyqtari sinalizoi, menjëherë pyeta stolin se cila ishte renditja, nëse ishim të sigurt apo jo. Pra, kjo është gjëja e parë që më shkoi ndërmend.
