Nga viti 1995 deri më sot, Javier Zanetti është bërë sinonim i Interit, dhe Interi është bërë një pjesë e pandashme e tij.
Si lojtar, kapiten dhe tani zv/president, argjentinasi i lindur në vitin 1973 ka kaluar një rrugëtim të gjatë dhe të jashtëzakonshëm me Nerazzurrët, duke u kthyer në një figurë të paharrueshme të historisë së klubit.”
Zanetti ka mbërritur në Milano në verën e vitit 1995, bashkë me Sebastian Rambert, dhe për të, fillimi ishte i vështirë. Ai kujton se gazetarët nuk i kushtonin vëmendje, duke e konsideruar thjesht si shoqëruesin e Rambert. Megjithatë, historia ka treguar të kundërtën, pasi Zanetti ka qëndruar te Interi për më shumë se dy dekada, duke u bërë një aset i padiskutueshëm për klubin.
“Shfrytëzova një mundësi dhe punova shumë, duke u kujdesur për veten time,” thotë Zanetti, duke shtuar se statusi nuk ka qenë kurrë prioriteti i tij. Ai gjithmonë ka qenë i fokusuar në përpjekjet për të kontribuar më shumë për Interin, madje pas pensionimit, ka vazhduar të qëndrojë i informuar dhe të japë këshilla për lojtarët e rinj. “U them gjithmonë lojtarëve të rinj që të bëjnë të njëjtën gjë,” shprehet ai.
Në lidhje me marrëdhëniet e tij me ultrasit e Interit, Zanetti thekson se ka pasur gjithmonë një marrëdhënie të shëndetshme dhe të respektueshme me ta, duke ruajtur gjithmonë një vijë të qartë dhe të pa kaluar.
Për Zanettin, Massimo Moratti është një figurë familjare, një president që e ka mbështetur dhe e ka udhëhequr në çdo hap të karrierës së tij te Interi. Ndërsa për trajnerët, ai nuk mund të harrojë José Mourinho-n, i cili e bëri të ndjehej një lider i vërtetë. “Më kujtohet telefonata e tij e parë: ‘Unë jam José Mourinho. Sapo kam nënshkruar për Interin, ti do të jesh kapiteni im, kërkoj ndjesë nëse nuk flas mirë italisht.’ Ai e fliste shumë mirë…” thotë Zanetti, duke kujtuar një periudhë të jashtëzakonshme të Interit.
Për Zanettin, një vend të veçantë në zemrën e tij ka edhe Gigi Simoni, trajnerin që e bëri të ndihej sikur gjithçka ishte e thjeshtë dhe natyrale, ndërsa trajneri Zaccheroni i impononte një qasje më komplekse, me orë të tëra taktika.
Një nga kujtimet më të paharrueshme për Zanettin është lidhur me fenomenin Ronaldo. “Ndërsa ende kishte pushim, më 20 dhjetor luajtëm në San Siro kundër Romës. Fluturimi i fundit për në Amerikën e Jugut ishte në orën 22:30, kur ndeshja ende nuk ishte mbaruar. Ronaldo tha: ‘Kushdo që fluturon me mua duhet të bëjë dush pas dy minutash dhe pastaj të vrapojë për në aeroport.’”
Po ashtu, Zanetti tregon për momentet e dhimbshme me Baggio-n, një tjetër figurë madhështore të futbollit italian, që pësoi një grabitje dhe nuk mund të mbante lotët kur ndodhi ngjarja. “Një kampion absolut, një shok skuadre i jashtëzakonshëm,” thotë Zanetti për Baggio-n.
Së fundmi, Zanetti nuk harron të përmendë inteligjencën dhe motivimin e Chivu-s, një lojtar që gjithmonë ishte i përgatitur dhe që kishte një ndikim të jashtëzakonshëm në ekip.
